“แม่! ก้อนอะไรดำ ๆ อยู่กลางถนนน่ะ” ข้าพเจ้าเอ่ยขึ้นขณะขับมอเตอร์ไซด์คันเก่งมาด้วยความเร็วไม่เกิน 60 กิโลเมตรต่อชั่วโมง บรรทุกผู้โดยสารร่างท้วมไว้ด้านหลัง ข้ามเขื่อนพระราม 6 มาถึงช่วงขาลง... เมื่อเสียงมอเตอร์ไซด์ดังใกล้เข้าไป ไอ้เจ้าก้อนดำ ๆ ค่อย ๆ ขยับกายให้พ้นรัศมีของล้อรถ... จึงได้รู้แจ้งเห็นจริงว่า มันคือลูกสุนัขตัวนึง ขนาดเท่าฝ่าเท้าของข้าพเจ้าได้ สภาพร่างกายผอมโซ ขาขวาด้านหลังปูดบวม เดินกระเพลก ๆ (คงจะถูกรังแกจากไอ้เจ้าหมาผู้ใหญ่กว่า..) ขนสีอะไรน่ะเหรอคะ ... ไม่ต้องพูดถึงหรอกค่ะ เพราะมันอยู่ในอาการ หนังกะทิ* ระดับปานกลางแล้ว จะมีแพลม ๆ มาไม่กี่เส้นเท่านั้นเอง

“แม่...เอากลับไปเลี้ยงบ้านนะ” เป็นคำพูดที่สมองของข้าพเจ้าสั่งการมาอย่างสายฟ้าแลบ โดยไม่ได้ถูกการกลั่นกรองอะไรเลยแม้แต่น้อย เพราะทนเห็นสภาพตรงหน้าไม่ได้และก็ทนที่จะปล่อยให้มันเผชิญชะตากรรมแบบนี้ไม่ได้ ในที่สุดไอ้เจ้าก้อนดำ ๆ ก็อยู่ในอ้อมกอดอุ้งกระโปรงนักศึกษาของข้าพเจ้า ที่เปลี่ยนฐานะจากคนขับมาเป็นคนซ้อนท้ายแทน เพราะนั่นเป็นคำขาดจากแม่ของข้าพเจ้าว่าถ้าอยากได้ก็ให้อุ้มไปเอง ...
พอไอ้เจ้ากะทิมาถึงบ้านข้าพเจ้าเท่านั้นมันร้องหงุงหงิง ๆ อยู่พักใหญ่ คงจะไม่แน่ใจในความปลอดภัยของตัวเองกระมัง.. ครั้นเมื่อแสงไฟต้องกับร่างกายของมันอย่างเห็นได้ชัดแล้ว ... คุณจะรู้ว่ามันช่างน่าเวทนาเสียนี่กระไร .. ตัวขนาดนี้น่าจะอยู่ในอ้อมอกของแม่มัน ไม่รู้ว่าแม่มันได้จากโลกนี้ไปแล้วหรือยัง ถึงได้ปล่อยให้ลูกมาผจญภัยกับโลกข้างนอกเพียงลำพังอย่างนี้...

ไอ้เจ้ากะทิ ได้ถูกตั้งฉายาให้ใหม่ว่า “กล่องเงิน” โดยอยู่ภายใต้การกำกับดูแลอย่างใกล้ชิดของคุณแม่ทองเพียรของข้าพเจ้าเอง .. ฮ้า..ฮ้า...ฮ้า... เพราะตัวข้าพเจ้านั้นต้องมาศึกษาเล่าเรียนในกรุงเทพฯ จะมีโอกาสได้กลับบ้านที่อยุธยาก็ 3 - 4 อาทิตย์ โน่นแหละค่ะ 4 อาทิตย์ผ่านไป เมื่อข้าพเจ้ากลับมาบ้านอีกครั้ง สิ่งที่ไม่คาดคิดไม่คาดฝันมาก่อน ก็คือ ไอ้เจ้ากล่องเงิน (กล่องกะทิกล่องเดิมนั่นแหละค่ะ) เกิดการแปลงกายเป็นเจ้าชายลูกสุนัขรูปงาม ... เป็นไปได้หรือจอร์จ ..โอ้จอร์จ .. พระเจ้า... มีขนขึ้นเต็มตัวแล้วค่ะ สีออกบรอนทอง ๆ (แหม..ไม่ต้องเสียเวลาเข้ากรูมมิ่ง แฮร์ซาลอนเลย) ร่างกายที่ผ่ายผอมก็มีน้ำมีนวล อ้วนท้วนสมบูรณ์ขึ้นกว่าแต่ก่อน ให้ตายซิคะ.. ใครจะเชื่อว่าหมาก็แปลงกายได้นะนี่.. คงต้องยกความดี ความชอบให้คุณแม่ของข้าพเจ้า ที่เฝ้าฟูมฟัก รักษาแผลกายและแผลใจให้เป็นอย่างดี ทั้งกิริยาท่าทางไอ้เจ้ากล่องเงินก็ดูร่าเริง ขี้เล่น ซุกซนเหมือนสุนัขทั่ว ๆ ไปแล้วค่ะ ออกจะไฮเปอร์ไปด้วยซ้ำ เพราะคุณเธอไม่ค่อยชอบจะอยู่นิ่ง ต้องหาโน่น คาบนี่มาเล่นตลอดเวลา นิ่งเป็นหลับ ขยับก็รับประทานกับวิ่งเล่น นี่แหละนิยามของเจ้ากล่องเงินมัน นับวัน ๆ มันยิ่งจะเป็นสุนัขที่อ้วนท้วน สวยงามค่ะ

และแล้วชะตากรรมสุนัขต่างจังหวัด (บ้านนอก) อย่างเจ้ากล่องเงินก็ต้องกลายมาเป็นสุนัขในเมืองบางกอก เมื่อครอบครัวของข้าพเจ้าได้ย้ายเข้ามาพักอาศัยอยู่ในระแวกแถบ ๆ ถนนสุขาภิบาล 1 บึงกุ่ม เพื่อทำกิจการขายอาหารใต้คอนโดแห่งหนึ่ง กล่องเงินเป็นที่ชื่นชอบของลูกค้าที่ผ่านไป ผ่านมาในร้าน ด้วยความขี้เล่น และน่ารักในตัวของมันเอง ... จากลูกสุนัขหนังกะทิ เติบโตขึ้นเป็นสุนัขรุ่น ๆ หนุ่ม ขนยาวเป็นมัน ปากมอม แถมยังมี ยี่สิบนิ้วอีก .. ใครเลยเมื่อได้เห็นก็จะอดแวะลูบหัว เล่นหางมันไม่ได้ ครั้นพอตกเย็นเมื่อข้าพเจ้ากลับจากทำงาน มันจะวิ่งเข้ามาคาบขา คาบมือ จูงเข้าร้าน โดยไม่ต้องออกแรงเดินเลยค่ะ แต่คาบหนัก ๆ เข้าก็ไม่ไหว เพราะเขี้ยวมันยาวเหลือเกิน เนื้อบุ๋มเป็นรอยฟันเรียงซี่เลยนะคะ ข้าพเจ้าเลยต้องหาอุปกรณ์เครื่องช่วยมาปรนเปรอความซุกซนของมัน ก็ได้ลูกบอลยาง สอดไส้นกหวีดมาให้ รู้สึกจะเป็นที่ถูกใจมันมาก เพราะเมื่อได้วิ่งไปคาบทีไร มันจะเอามานอนกก นอนกัดให้มันมีเสียง ปริ๊ด ปริ๊ด..ปรี๊ด.ดดด... เป็นที่หัวเราะชอบใจของลูกค้าที่เข้าร้านไปด้วย

เสียดายนะคะ กล่องเงินกำลังน่ารัก น่าเอ็นดูทีเดียว แต่อยู่ได้ไม่นาน ก็ถูกคนใจบาปวางยาเบื่อ.. มันลาจากโลกนี้ไป พร้อม ๆ กับคราบน้ำตาของคนในครอบครัวของข้าพเจ้า ที่นั่งกอดคอกันร้องไห้ระงม ... นี่แหละหนอความทุกข์ของคนรักสุนัขที่ท่านคึกฤทธิ์ได้เขียนไว้ในหนังสือ “คนรักหมา” มีความตอนหนึ่งว่า “คนรักหมาจะมีทุกข์อยู่สองอย่าง ทุกข์แรกกลัวว่าหมาจะตายก่อนตัวเอง ทุกข์ที่สองกลัวว่าตัวเองจะตายก่อนหมา แล้วจะไม่มีคนดูแลหมาที่ตัวเองรัก....” ข้าพเจ้าพบกับทุกข์แรกเข้าแล้วละค่ะ ก็ได้แต่ภาวนา ขอให้เจ้ากล่องเงินไปสู่สุขติ ไปที่ ๆ มีความสุข เกิดชาติหน้าฉันใดก็ขอให้ได้เกิดเป็นมนุษย์กับเค้าบ้าง... เจ้ากล่องเงิน กล่องดวงใจของข้าพเจ้า...

“ไอ้หมาดี”
20 ตุลา'47

-------------------------------------------------------------------------

*หนังกะทิ ระดับเล็กน้อย - ผิวหนังมีขนบ้างเป็นหย่อม ๆ แต่ไม่กระจายทั่วทั้งภูมิภาคของร่างกาย ภาคพื้นผิวส่วนเหนือ มีแผ่นดินแห้งเป็นสะเก็ด ๆ แผ่ขยาย มาถึงสันหลังเขา ส่งผลให้ภาคพื้นผิวหนังทางตอนใต้เกิดสะเก็ดแตกกระจาย ลาวาสีเหลืองแผ่กระจายเล็กน้อย

หนังกะทิ ระดับปานกลาง - ผิวหนังมีขนเป็นหย่อมเล็กถึงเล็กมาก กระจายอยู่ทั่วทุกภูมิภาค ของพื้นผิว ภาคพื้นผิวทั้งตอนเหนือตอนกลาง ตอนล่างและตอนใต้ เกิดแผ่นดินแตกระแหง ตกสะเก็ด มีลาวาสีแดงและสีขาวขุ่น ไหลซึมออกจากรอยแยกเล็กน้อยถึงปานกลาง

หนังกะทิระดับ สูงห้ามเรือออกจากฝั่ง - ผิวหนังทั่วทุกภูมิภาคไม่มีแม้แต่เส้นขนโผล่กระจายให้เห็น ทั้งลาวาสีแดงและสีขาวขุ่น ไหลซึมอยู่ตลอดเวลา... มีภูเขาผิวหนังที่เป็นหนอง ปูดโปน ตามพื้นที่ราบสูง มีแอ่งน้ำเลือดแผ่รัศมีกระจายวงกว้าง ตามจุดสำคัญ ๆ