เก็บตก - เรื่องของ “ แดงต้อย ”

สวัสดีค่ะ ท่านผู้มีใจรักษ์สุนัขที่เข้ามาเยี่ยมชมอาณาจักร thairidgeblack.org ทุก ๆ ท่าน พบกันอีกครั้งนะคะ หลังจากที่ไอ้เจ้า (หมา) ดีห่างหายไปเสียนานสองนาน... วันนี้ไอ้(หมา) ดีกลับมาแล้วค่ะ พร้อมกับมีเรื่องมาเล่าสู่กันฟังด้วยนะคะ...

เป็นความทรงจำเกี่ยวกับสุนัขตัวนึงที่ผ่านเข้ามาในชีวิตของไอ้ (หมา) ดี เมื่อสองปีก่อน หลังจากที่ไอ้ (หมา) ดีเพิ่งจะเปลี่ยนที่ทำงานใหม่ ย้ายเข้ามาในใจกลางเมืองบางกอกมาได้ระยะนึง เส้นทางระหว่างบ้านกับที่ทำงานก็เปลี่ยนไปด้วยค่ะ ไอ้(หมา)ดีใช้เส้นทางถนนรามคำแหง เชื่อมไปยังถนนเพชรบุรี และมาลงรถเมล์ที่ป้ายอโศก-ประสานมิตรทุกวัน จากนั้นก็ Morning walk เข้าไปในซอยประสานมิตร ข้ามสะพานคลองแสนแสบตัดผ่าน มศว. ไปยังถนนอโศก เพื่อต่อรถเมล์ไปที่ทำงาน ท่าน ๆ ที่ใช้เส้นทางนี้ยังคงจำได้ดีนะคะ เมื่อประมาณสองปีที่แล้วตรงถนนอโศกมีโรงพยาบาลเกี่ยวกับดวงตาอยู่โรงพยาบาลนึง ที่กำลังปรับปรุงอาคารใหม่ ทุก ๆ วันไอ้(หมา)ดีก็ต้องเดินผ่านโรงพยาบาลนี้แหละค่ะ

แต่วันนี้ไม่เหมือนกับทุก ๆ วันนะคะ ที่ใต้ตึกใกล้ ๆ กับเก้าอี้ไม้ข้างป้อมยามเก่า ๆ มีลูกสุนัขตัวนึงนอนอยู่ข้างๆ มันมีขนสีแดง ปากมอม อายุประมาณ 2 เดือนเห็นจะได้ค่ะ ยังนึกในใจอยู่ว่า เดี๋ยวเถอะถ้าพรุ่งนี้ฉันเดินมาเจอแกอีก โครงการใหม่ (ใส่ใจสุนัข) คงบังก่อเกิดกับไอ้(หมา)ดี อีกแน่ๆ เชียว แต่ดั๊น ! ลืมไปค่ะ ว่าวันรุ่งน่ะเป็นวันเสาร์ จะเจอเจ้าสีแดง-ปากมอมอีกทีก็ต้องวันจันทร์โน่น...

...ได้เจอกันวันจันทร์จริง ๆ ค่ะ แต่ครั้งนี้ไอ้เจ้าสีแดง-ปากมอม มันดินกะเพลก ขาขวาหลังดูลีบไม่มีแรง ไอ้(หมา)ดี เลยไปไถ่ถามคุณ ยามได้ความมาว่าคนงานก่อสร้างถอยรถมาทับมันเข้า เลยเป็นแบบนี้ ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมาไอ้หมาดีก็ทำหน้าที่เป็นสัตวแพทย์ จำเป็นนำยามาทาถู-ทาถูให้เจ้าสีแดงค่ะ ที่ขาดไม่ได้เลยก็ต้อง Breakfast ซื้อตับไก่ย่างมาผสมกับนมกล่อง ส่งส่วยให้เป็นประจำ เวลาเดินพ้นประตูประสานมิตรออกมายังซอยที่เชื่อมกับถนนอโศก ซักระยะ 10 เมตร จะสังเกตว่าเห็นไอ้เจ้าสีแดงนี่ค่ะ นอนรอ สายตาเมียงมองมาทางที่ไอ้(หมา)ดี เดิน มาเข้ามาใกล้ระยะ 3-4 เมตรเท่านั้น มันวิ่งกระโจนมาล้อมหน้า ล้อมหลัง ดีใจยังกับลิงโลด อื้อ...รู้สึกเลยนะคะว่าเค้าคอยเราอยู่จริง ๆ คงประมาณว่า “ แม่ฉันเอาปิ่นโตมาส่งแล้ว.. ” อะไรทำนองนี้มั้งคะ ไอ้(หมา)ดีตั้งชื่อให้มันว่า “ แดงต้อย ” ค่ะ ฟังดูน่ารักดี ขนสีแดง โดนไอ้(หมา)ดี เลี้ยงต้อย เลยกลายเป็น “ แดงต้อย ” นี่แหละค่ะที่มาละ...ง่ายดีไหมคะ

แดงต้อยเริ่มมีน้ำมีนวลขึ้นค่ะ ขนสีแดงมันเริ่มเป็นมันวาว แต่ไม่ถึงกับอ้วนนะคะ คงจะได้กินบ้าง ไม่ได้กินบ้างในมื้ออื่น ๆ และในเช้าวันนึงซึ่งไอ้(หมา)ดีกำลังเดินมาเพื่อจะปฏิบัติภาระกิจประจำวัน นำปิ่นโตมาส่งไอ้แดงต้อยมัน แต่คราวนี้ไม่เห็นตัวค่ะ ก็เมียงมองหาอยู่พักใหญ่ คุณยามที่เฝ้าตึกออกมาแจ้งข่าวว่า แดงต้อยถูกอุ้มไปแล้วค่ะ เจ้าของโรงพยาบาล (ที่กำลังปรับปรุงยังไม่เสร็จ) เค้ามีคำสั่งไม่ให้มันอยู่ไม่รู้ว่าให้ใครมานำมันไป ฟังแล้วใจหายค่ะ สงสาร...ไม่รู้ว่าเค้าจะอุ้มมันไปทิ้งไหน ไปที่มูลนิธิใดหรือเปล่า หรือเอาไปเพียงแค่ให้พ้นรัศมีโรงพยาบาลของเค้าเท่านั้น ทำอะไรไม่ได้เลยค่ะ เพราะไม่ทันที่จะทำ เลยเดินแผ่เมตตาให้ไอ้แดงต้อยมัน ไม่นึกเลยนะคะว่านอกจากที่เค้านิยมอุ้มคนกันแล้ว ยังเลยมาถึง อุ้มสุนัขด้วยน่ะค่ะ

มีนาคม 2548

“ ไอ้(หมา)ดี